Anodorhynchus glaucus – uitgestorven ara

Er is weinig bekend over de Glaucous ara; zo weinig dat deze ara zelfs geen nederlandse naam heeft. Want zeg nu zelf, ‘Glaucous ara’ klinkt natuurlijk niet lekker, alhoewel het beter is als de latijnse naam ‘Anodorhynchus glaucus’. Wat dat betreft hebben onze duitse buren het beter voor elkaar met hun ‘Meerblauen ara’. Daarom doen we maar leentje-buur en noemen we deze ara de ‘meerblauwe ara’. Qua voorkomen ziet de meerblauwe ara er vergelijkbaar uit als de Lears ara. Hij is zo’n 70 cm groot. De kop is grijs en de rest van het lichaam ‘Turquoise’. Deze kleur ligt dicht tegen het cyaan aan, een tikje groeniger. En daarmee lijkt de naam ‘Meerblauwe ara’ ook wel aardig onderbouwd. De kop bij de Lears is een stuk blauwer. Net als de Lears heeft de meerblauwe ara ook een gele ring om het oog. Het vergelijk met de Lears ligt voor de hand, mede omdat de Hyacinth ara een stuk ‘zwaarder en massiever’ is. Daarnaast zijn zowel de Lears als de Meerblauwe ara een stuk fletser van kleur(en) als de Hyacinth.

Het voorkomen van de Meerblauwe ara is gelukkig goed gedocumenteerd (met tekeningen en wat foto’s) en er zijn diverse huiden en opgezette vogels beschikbaar in musea. Onder meer in Naturalis is deze Meerblauwe ara te zien.

 

 

In de periode 1992 – 1997 hebben Tony Pittman en Joe Cuddy een aantal pogingen ondernomen om de Meerblauwe ara in zijn leefgebied op te sporen: dwars door Argentinië, Paraguay en Brazilië. Op een paar trips werden ze vergezeld door lokale vogelexperts om zo alle tips optimaal te kunnen verwerken. Helaas hebben de expedities niet tot resultaat geleid. Tony en Joe hebben alle gebieden bezocht en onderzocht waar meldingen van Meerblauwe ara’s gemaakt zijn en daar gesproken met de lokale bevolking.

De eerste melding van de Meerblauwe ara stamt uit 1767, van missionaris Sanchez Labrador. Hij heeft uitgebreid de flora en fauna uit Paraguay beschreven en getekend. Hij gaf aan dat de Meerblauwe ara met name gezien werd in de bossen ten oosten van de rivier Uruguay. In de buurt van de missiepost lag een Indiaans dorp waar een tamme Meerblauwe ara gehouden werd. Ook de Franse bioloog D’Orbigny  beschrijft de Meerblauwe ara (in 1827 en 1835) maar geeft aan dat hij slechts paarsgewijs waargenomen wordt. De link met de Yatay Palm stamt ook uit die tijd.

De Yatay palm was gedurende een lange periode vrijwel uitgestorven in Argentinië, totdat er een nationaal park opgezet is met daarin ook de Yatay palm. De reden voor het uitsterven is simpel: de palm groeit alleen op vruchtbaar land. Toen dit eenmaal bekend was, richtte de lokale bevolking zich al snel op gebieden met Yatay palmen om er landbouw grond van te maken… Een ander nadeel van het leefgebied van de Meerblauwe ara was dat er regelmatig grensconflicten plaatsvonden.

Het World Parrot Trust heeft onlangs een paar interessante filmpjes gepubliceerd over recentere expedities als die van Pittman en Cuddy. Een interessant idee borrelt op over het uitzetten van de Lears ara in het voormalig leefgebied van de Meerblauwe ara. Op die manier introduceer je een verwante ara en zorg je tegelijkertijd voor een nieuw leefgebied voor de Lears!

[youtube id=”http://www.youtube.com/embed/JP9BshjemB4″ width=”550″ height=”300″ wmode=”transparent” showinfo=”1″ autohide=”0″ quality=”hd720]

[youtube id=”http://www.youtube.com/embed/KOxaGTdp0Nw” width=”550″ height=”300″ wmode=”transparent” showinfo=”1″ autohide=”0″ quality=”hd720]  

By | 2013-12-25T18:11:13+00:00 april 13th, 2012|uitgestorven|Reacties uitgeschakeld voor Anodorhynchus glaucus – uitgestorven ara

About the Author:

Jan van Arkel is aviculturist op het gebied van de grotere ara soorten. Naast het kweken besteedt Jan veel tijd aan de educatie en training, onder andere via de website van Eén-01.nl en lezingen.
error: