Soldaten ara Cara – Ingrid uit Nieuwegein 2016-02-18T16:46:47+00:00

foto4Mijn blauwgele ara Tico heb ik al sinds 2007 en in 2010 is daar Harlekijn ara Indy bijgekomen. Eigenlijk was ik perfect gelukkig met beide ara’s, maar toch begon het na een paar jaar opnieuw te kriebelen… ik wilde toch nog wel graag een ara erbij in mijn groep.

soldaat21Tico is bij mij komen wonen toen ze vier weken oud was. De aanschaf bij de dierenwinkel was nogal impulsief en helaas ging er ook van alles mis, zoals een verkeerd voedingsschema en een verwaarloosde kropverbranding (die achteraf al aanwezig bleek te zijn geweest). De begeleiding ontbrak en het zelfstandig krijgen van Tico heeft dan ook aardig wat energie gekost. Uiteindelijk is alles gelukkig goed gekomen. Het was gezien de hele geschiedenis bovendien een behoorlijke les: het is zeker niet verstandig om op die manier een ara aan te schaffen.

foto8Indy kwam er in 2010 bij (2 jaar oud)… vooral omdat ik het zo zielig vond dat Tico alleen was. Indy stond te koop op Marktplaats doordat de eigenaresse niet meer voor haar kon zorgen. Ik ben als een blok voor haar gevallen, ondanks haar bijterige gedrag waar ik mij niet door liet afschrikken. Al snel konden we het goed met elkaar vinden! Tussen Tico en Indy wilde het echter maar niet goed klikken. Geen ruzie of iets dergelijks, ze bleven gewoon ruim uit elkaars buurt. Indy is daarbij wat dominanter en Tico ging in de loop van de tijd bovendien wat plukgedrag vertonen.

soldaat3Voor mij het ideale excuus om op zoek te gaan naar een derde ara… in de hoop dat het wat meer balans zou brengen in mijn groep. Maar natuurlijk wilde ik dat zelf ook gewoon heel graag, haha! Qua soorten, kleuren en karakter ging mijn voorkeur uit naar een kleine soldaat. Echt heel wat anders als Tico en Indy! Maar wel weer een popje…

foto6Na wat speuren naar een goed adres kwam ik bij Jan van Arkel terecht. Jan had twee jonge soldaten ara’s beschikbaar op dat moment, waarvan er al één gereserveerd was. Het was dus even afwachten of er een popje bij zou zitten. Jan stuurde mij regelmatig foto’s van beide jonge ara’s. Op slag was ik verliefd op de kleine kraaloogjes van het jongste vogeltje (dat echt nog heel ieni-mini was). Op dat moment begon mijn hart te bonzen en was ik er uit! Ik wil dit vogeltje! Maar ik moest even geduld hebben! Een tijdje later kreeg ik het verlossende antwoord: “Je mag een naam gaan bedenken!” Dat was niet zo heel moeilijk… de keuze voor Cara was zo gemaakt!

foto3Al snel ben ik op bezoek geweest bij Jan en Francis, wat voelde ik me welkom! Eerst een tijd lang gekletst en genoten van de ara’s en andere huisdieren. En toen was het tijd om Cara te ontmoeten! Mijn hart maakte een sprongetje, wat een klein wonder! Mijn verliefdheid werd bevestigd! Dit wordt mijn nieuwe huisgenootje! Het wachten kon beginnen… want ik zou Cara pas mee krijgen nadat ze vrijwel zelfstandig zou zijn. Want zoals met Tico wil ik echt niet meer.

foto7Cara bleek een kleine (beugel) correctie nodig te hebben voor haar snavel, doordat deze een klein beetje scheef stond. Jan heeft dit keurig laten verhelpen door vogelarts Peter Bastiaansen van Dierenkliniek de Baronie in Prinsenbeek. Het zag er erger uit dan het is, maar met een paar dagen was dit helemaal opgelost. Na een aantal maanden was Cara vrijwel zelfstandig en was het zover dat ik haar op kon halen! Cara mocht verhuizen!

soldaatje2Cara bleek een erg rustige en goed gesocialiseerde soldaat. Dat was toch wel een verrassing, omdat kleine soldaten ara’s in het algemeen bekend staan als zeer bewegelijk en druk. Dit terwijl haar broertje Kaya wel een druktemaker van jewelste is. Zo zie je maar dat het moeilijk te voorspelen is hoe het karakter uit pakt. Cara paste zich voorbeeldig aan in mijn groep met Tico en Indy. Andersom waren Tico en Indy wat afwachtender en accepteren Cara niet direct, maar lieten haar gelukkig wel met rust.
caraschootkippieCara heeft leren vliegen in de socialisatie ruimte en kwam met een tuigje om, zodat ik haar overal mee naar toe kon nemen. Al snel heb ik echter besloten om Cara toch te kortwieken, omdat ze van alles omgooide en regelmatig ‘net niet tegen het raam’ vloog. In een klein huis is dit toch niet echt handig. Inmiddels heeft Cara haar eerste rui gehad en zijn de vleugelpennen aan het terugkomen. Cara kan in ieder geval weer van de speelboom afvliegen en ergens mooi landen. Door het kortwieken heeft ze geleerd dat ze prima op de boom kan blijven zitten. Dus dit heeft voor mij zeker wel voordelen gehad.

foto9De ara’s accepteren elkaar inmiddels goed, tussen harlekijn ara Indy en Cara is een zeer goede band ontstaan waarbij ze samen slapen, eten, kroelen en elkaar voeren. Cara is een vriendelijke en redelijk rustige ara gebleven, die vreemde mensen vaak liever even wat op afstand houdt. Ze kan af en toe heerlijk mopperen. Ze bijt gelukkig niet, maar heeft wel wat tijd nodig om je te leren kennen. Op haar speelboom is ze altijd relaxt en kan uren spelen met één stukje hout of een prop papier. Of gewoon lekker toekijken wat de rest aan het doen is.

Cara is niet extreem aanhankelijk maar vindt het heerlijk om te kroelen en te stoeien, en kan ook fijn op haar rug liggen spelen. Op deze momenten komt ‘de ware soldaten ara aard naar boven’, behoorlijk bewegelijk, brutaal en een echte acrobate en clown. Ook het schreeuwen valt gelukkig reuze mee, er zijn maar een paar momenten op de dag dat ze even laat weten dat ze er is. Standaard bijvoorbeeld bij het doortrekken van de wc… twee tot drie schreeuwen en dan is het weer klaar. Oftewel: ze communiceert dat ze mij heeft gehoord :). Verder schreeuwt ze een stukje minder als Tico en Indy, die overigens gelukkig ook niet echt ‘vocaal’ zijn.

Ik ben tot nu toe zeer tevreden over de keuze voor een kleine soldaten ara. Ook ben ik erg benieuwd hoe Cara zich verder gaat ontwikkelen! Al met al, een kleine soldaat is een erg leuke en lieve en vooral prachtig mooie vogel en weer eens wat anders dan een blauwgele of groenvleugel ara!

error: