Het is alweer een week geleden dat ik Yara ophaalde in Limburg. Jan en Francis hebben, samen met hun kinderen, Yara alles gegeven wat deze babyvogel nodig had om op te groeien tot die vogel die hij nu is. Vanaf het moment dat Yara als piepklein kuikentje uit het ei kroop is door hen veel tijd geïnvesteerd om er een gezonde en lieve ara van te maken. Dit proces is natuurlijk nog niet afgelopen maar de rest mag ik zelf doen. Ik heb er lang op moeten wachten maar eindelijk na letterlijk jaren van voorbereiding mag ik mijn ara mee naar huis nemen.

Yara is op dit moment bijna 3 maanden oud. Nu hij bij mij thuis zit kan hij hier aan de omgeving wennen waarin hij zal blijven wonen. Ook krijg ik zo de kans om een band met hem op te bouwen. Want ondanks dat van formele training nog helemaal geen sprake is, is het toch deze band die uiteindelijk de eerst stap vormt richting free flight. Een jonge vogel leert namelijk vliegen voordat hij zelfstandig is. In deze periode van zijn leven is het zijn instinct om dicht bij zijn ouders te blijven. Van dit instinct willen we optimaal gebruik gaan maken als we beginnen met trainen.

Vliegen doet Yara nog niet maar ik kan al wel goed aan hem zien dat zijn lichaam zich hierop aan het voorbereiden is. Bleef hij de eerste twee dagen nog rustig in de doos zitten, de laatste dagen klimt hij er steeds vaker en sneller uit om een beetje door de kamer te gaan scharrelen. Als hij dan op de rand van deze doos zit kan hij heel fanatiek met z’n vleugels gaan slaan. De grijze donsveertjes, die hij nu aan het loslaten is, vliegen dan alle kanten op. Hij heeft zelfs al de eerste minivluchtjes gemaakt vanaf de rand van de doos naar de grond. Alhoewel vluchtjes…  Het is meer gecontroleerd crashen.  Echter op deze manier worden de vliegspieren gestimuleerd om te groeien zodat ze uiteindelijke de hele ara in de lucht kunnen houden. De vleugelveren zijn nog niet helemaal “af” maar toch zijn het al indrukwekkende schermen die voor een lekker windje zorgen tijdens het droog oefenen ..

Naast de ontwikkeling van de vleugels is ook goed te merken dat het verdere coördinatievermogen toeneemt. De poten worden meer en meer gebruikt en met steeds meer precisie. Zijn greep op verschillende voorwerpen is minder krampachtig dan eerst wat wel fijn is want zijn verschrikkelijk scherpe nagels zorgden toch wel voor wat krassen op onze handen. Op een zitstok die we heel laag hebben aangebracht heeft hij zelfs al zijn eerste dutjes gedaan.  Daarnaast probeert hij regelmatig of hij ergens op kan klimmen wat met veel vleugelgeklapper ook nog wel lukt ook.

Ook erg leuk om te zien is dat hij interesse heeft in de omgeving. Een papegaaienspeeltje dat we hebben opgehangen is een groot succes want Yara speelt er graag en lang mee. Daarbij slaakt hij kreten die qua volume nog heel goed te doen zijn. Echt hard schreeuwen doet hij gelukkig nog nauwelijks. Eigenlijk alleen rond etenstijd gaat de volumeknop naar max. Om het schreeuwen op de lange termijn binnen de redelijke perken te houden beginnen we nu al met positieve aandacht te geven aan geluiden die we wel prettig vinden. De harde schreeuwen worden door ons genegeerd.

Yara vind het trouwens heerlijk om bij ons te zitten of te liggen. Na het eten even op de bank met de benen omhoog en Yara op schoot is voor zowel ara als eigenaar genieten! Beide doen dan even de oogjes dicht en dromen dan van vleugels die dragen tot hoog in de lucht…..


[whitespace height=”30″]
Volgende keer meer over Yara’s bezoek aan de dierenartspraktijk van Peter Bastiaansen en het gezondsheidsonderzoek, testen  en chippen van Yara.
[whitespace height=”30″]